Le zoo de Lille

Voorbije woensdag hadden de kindjes geen school. Hoera, uitslapen !
Papa had nog wat verlof open staan, en zo ging het dat we die dag naar de zoo gingen. In Frankrijk.

De zoo was niet echt wat we er van verwacht hadden. We waren vlug rond en veel beweging was er ook niet. Beetje vergelijkbaar met de zoo van Rabat, al was het hier gratis én hadden we geen wilde dieren die we konden bezichtigen. De kindjes vonden het leuk, en al helemaal omdat; de zoo wél in Frankrijk was hé (vraag me niet waarom maar de kindjes zijn zot van Frankrijk, en het is niet dat we er veel naartoe gaan hoor :)).

Het plan was om nadien nog naar het speelparkje te gaan, dat grenst aan de zoo, maar kleine vent was wat lastig (later bleek een virale infectie) & het begon dan nog te regenen ook. Tussen de kleine druppels door zijn we nog wat gaan wandelen maar toen het wat heviger begon, zijn we toch vertrokken.

Volgende keer plannen we het park samen met Auchan want nu waren we wel heel vlug thuis :).

Dat lijf hé

Mijn hoofd wil zoveel, en mijn lijf, dat doet maar wat. Gek, word ik ervan. 
Chapeau voor mijnen halven trouwboek die mijn gezaag en geklaag maar blijft aanhoren want zonder zwans, moest ik met zo een zaag getrouwd zijn geweest, ik had het allang naar betere oorden afgetrapt (ik wéét dus maar al te goed dat ik klaag en zaag, veel te veel naar mijn goesting). Maar hij blijft, Godzijdank, me moed inspreken, me helpen met de dingen die ik weer niet afgemaakt hebt, al heeft hij het, ocharme, wel wat moeilijk als ik s avonds vroeger wil gaan slapen (waar is onze tijd samen! Den duts).

Laat het me even uitleggen. Al (vele) jaren heeft bibi (ikke dus) klachten gaande van; rugpijn, spierpijn, zenuwpijn (oh yeah!), moeheid (echt, maar dan ook echt niet uitgeslapen zijn), ... en tussendoor nog al andere kwaaltjes. In den beginnen van mijn klachten woonde ik nog bij mijn ouders, ik was toen nog nen tiener (dat lijkt zó lang geleden) dus trok ik den strijde naar mijnen HA, die concluceerde dat ik 'gewoon' schoolmoe bleek *het stak dus tussen de oren*. Toen de klachten maar niet beterde, ging ik terug (al waren we wel al een kleine 2jaar verder, was ik genen tiener meer (wel in praktijk maar in theorie al lang niet meer)) en verwees hij mij naar de internist (say what?!), die van alle onderzoeken plande om dat is uit te dokteren (aha!!). Toen de resultaten bekend geraakte, bleek ik zwanger te zijn (nee mannen! Ik ben geen olifantje.) Dus alles van onderzoeken, diagnoses waren stop gezet en zouden normaal gezien na mijn zwangerschap verder gezet worden (wat ik wel onthield van de onderzoeken was dat hij sprak van een 'systeemziekte'). Normaal gezien dus, want ik voelde mij tijdens mijn zwangerschap zo goed, die hormonen doen nogal wat zenne, dat ik nadien ook dacht dat het écht wel tussen mijn oren zat.

Na een tijdje begonnen de klachten dus opnieuw op te steken, rugpijn, slapen, slapen & nog eens slapen. Ik, koppig als ik ben, deed er verder niets mee. Ik was immers vrouw & moeder, en moest dus ook maar eens die volwassenen wereld aankunnen. Ik ging werken. En ja, na enkele dagen was ik thuis. En zo is dat een paar jaar blijven duren, ondertussen gescheiden, alleenstaande mama, geen werk kunnen houden door aanhoudende ziekte, allez ge ziet het al aankomen hé, pure miserie.

Om een lang verhaal kort te houden, want anders duurt dat hier uren (zelfkennis is een mooi begin hé :)). Vorig jaar ben ik terug naar de dokter gegaan, nen andere want de ene van 10jaar geleden is op pensioen gegaan, den andere woonde nog in mijn vroeger dorp, en nog nen andere gaf me ijzer met hopen (nog eventjes en ge kon mij gratis binnen doen op t containerpark). Dus, deze huisarts, begreep me, zo bleek. En liet me zo eventjes naar de specialist gaan (vermoeden op CVS & Fybro), bij de fysische geneeskunde. Eind vorig jaar viel de diagnose; CVS.

Ik was blij dat het beestje eindelijk een naam had gekregen want zonder zwans, mensen die u aanzien als nen luiaard (en al zeker met een hoop kinderen achter u gat, nen doek op uwen kop, ...) dat is dus écht niet aangenaam.

Nu, een aantal maand later, ben ik er echt niet uit of ik 'akkoord' kan gaan met CVS.
Mijn HA zegt dat ik het wel zal accepteren na, achja een jaar of 3. Maar laat dat het nu net zijn. Wil ik het wel accepteren als ik niet zeker ben dat het CVS is ? Kan ik niet ergens voor een 2de opinie gaan? Zoals ik het nu voel, constant ontstekingen in mijn lichaam, constant krachtverlies, .. is dit niet zomaar CVS.

Ik zoek verder. 
Wordt ongetwijfeld vervolgd ..

*ik ben dus dankbaar voor mijn lijf, en geloof, ondanks alle tegenslag dat er hier iets goed aanzit aan het einde van de rit*

the day before ..

OFFERFEEST ! (aid 'l kbier)

Ik kreeg dit weekend het ingenieuze plan om de feestdecoratie in het goud (geel) & zwart te doen (nu ja, zo ingenieus is dat plan natuurlijk niet, de kaaba (het zwarte gebouw in Mekka) is in die kleuren, duh!) maar ik had nog niets in huis wat aan die kleuren voldeed.

Gisteren dus naar den AVA, dé place to be om decoratiespullen enz aan te kopen. Ik heb me braafjes aan 'mijn lijstje' gehouden (moeilijk!). Zwarte bordjes, gouden lintjes & veren, zwarte zakken, ... mijn lijstje werd schoontjes afgewerkt. 

Vandaag gaan we (de oudste & ik) alles naar omhoog hangen of klaar zetten. Ik ben echt benieuwd naar de 2 kleinste hun gezichtjes als ze morgen wakker worden en al die bling bling (goud) gaan zien.

Omdat we dit jaar geen schaap kunnen slachten (jawel het mag & het kan nog in erkende slachthuizen! Informeer je ernaar!) gaan we heel veel koekjes maken/kopen. Die moeten ook nog gemaakt worden, ná de veldloop van dochterlief deze namiddag. Nog veel werk voor de boeg dus.

Feest !

Ik kan het niet geloven, maar de jongste dochter is gisteren 5jaar geworden. 5! Een heel hand vol! Mannekes, de tijd vliegt zonder dat we het door hebben.

Zelf is ze heel blij dat ze eindelijk 5 is geworden, want 'mama iedereen in de klas is al 5!'.

Voor haar 5de verjaardag hebben we samen fruitbrochettes gemaakt in de klas. Ik had veel (te veel) fruit gekocht en ben na de speeltijd naar ginder getrokken. Wat een pret! De juf, de kindjes & ikzelf hadden er -ikweetniehoeveel- plezier in. We dachten dat we het (geschilde) fruit op 't gemak konden doorgeven maar niks was minder waar, we hoorden constant 'juf, mijn fruit is op', 'mama van L. mag ik ook aardbeien'. Ze moesten ze allemaal zelf snijden om nadien aan de stokjes te rijgen.

Weer een mooie herinnering erbij voor de jongste dochter. En mama, die genoot mee van al die kinders!

Thuis had de jarige stoofvlees friet gekozen en daarna chips als dessert (hey, moet kunnen toch op je verjaardag :)). Voor en na het eten was ze te vinden in haar kamer, ze had een 'kaptafel' (een dagbladbak uit de kringloop met een gepimpte spiegel en stoel) gekregen voor haar verjaardag (aan gebrek aan een 'echte'). Opgemaakt met échte creme, nagellak, etc .. t kind was in haar nopjes. s Avonds moest ik wel de fles parfum gaan verstoppen, t stonk boven uren in de wind :))

Op naar het volgend feest.

Les jardins Exotiques - Rabat/Bouknadel

Hier MOET je geweest zijn als je in de buurt van Rabat/Bouknadel verblijft. Voor mij, de oudste dochter en mijne man was het al de 2de keer dat we er kwamen, toen mijn man nog in Marokko woonde hadden we deze tuinen al eens bezocht. En het moet gezegd, het blijft écht de moeite.

Je komt er helemaal tot rust. Bloemen, bomen, watervallen, .. écht mooi!

Normaal hadden we op de planning staan dat we de Exotische Tuinen gingen combineren met een strandbezoek maar door, jawel, de verwachtingen van schoonpa zijn we wat later vertrokken dan voorzien en zijn we na de Tuinen nog gaan 'shoppen' bij artisanale kraampjes. 

De bloementuinen zijn makkelijk te vinden, en wederom niet duur. Als volwassene betaal je nog geen € 2 inkom. En dat is dan nog de all in formule. Eten kan je in principe wel in het restaurantje daar, maar wij hebben dat niet gedaan omdat we net gegeten hadden bij de schoonfamilie. We zijn wél een ijsje gaan eten bij de kiosk (die je daar genoeg vind). 

Meer informatie vind je hier.

Jardin ZOOlogique de Rabat

Tijdens ons (familie)bezoek aan Marokko hebben we ten volle kunnen genieten van de aandacht van vrienden en familie. Het was onze eerste vakantie samen in bijna 6jaar huwelijk (én 2 kindjes rijker :)). Dus je kan al raden dat we veel, heel veel, in te halen hadden met de (schoon)zussen, (schoon)broer, (schoon)vader, ... Cadeautjes krijgen, en lekker eten ontbreekt er daar zéker niet. Doordat het zo lang geleden was, hadden we natuurlijk 'verplichtingen'. Klokslag 22u werd er daar iedereen verwacht om aan het avondeten te beginnen. Doorheen de dag moesten we natuurlijk ook langs gaan om te gaan 4-uren :)). Door deze verwachtingen hadden we ook niet de kans om de tripjes op onze planning te maken, jammer maar helaas pindakaas, volgend jaar in sha Allah (als God het wil) beter.

We hebben wel een aantal mini uitstapjes gemaakt, waaronder de Zoo van Rabat. Niet ver van bij 'ons' (Kénitra), niet te groot, niet te klein, juist genoeg om de uren die we vrij waren (tussen opstaan & avondmaal liggen er nu eenmaal niet veel uren :)) te spenderen. De kids vonden het geweldig (er ging nog een nichtje mee dus extra plezant). Mama & papa waren ook tevreden, en de amoe (nonkel, vriend van de man) was ook content. Meer moet dat niet zijn.

De prijzen vielen ook nog goed mee. Doordat we pas na 15u zijn binnen geraakt (bij deze is nog eens bewezen dat mannen geen ingebouwde GPS hebben. Ah!), & er verschillende familieformules zijn hebben we al bij al een € 18 betaald. Daar kunt ge niet voor sukkelen hé. 

De zoo was, goed. Ik verwachtte er niet zo veel van maar was toch verschoten van 1. de grote van de zoo 2. de netheid van het park (Marokko is op dat punt, ahum, niet echt wauw) 3. de indeling/fauna en flora/

Het enige nadeel vond ik dat we daar ter plekke niets meer kunnen eten hebben, ook al was het maar iets tussen 17u & 18u. De medewerkers van de toch wel vele 'restaurants' waren al aan het opruimen.. Popcorn to the rescue dan maar want die waren allemaal nog wel open.

Een volgende keer zullen we ofwel ons lunchpakket moeten meenemen of vroeger moeten gaan :). 

Terug van weggeweest

Al een tijdje zenne, maar tot hier toe altijd al bezig geweest met van alles en nog wat en dan komt bloggen er niet van. 

Het is niet dat ik nu al -ikweetniehoeveeltijd - heb maar ik kom jullie wel al vertellen dat onze vakantie in éen woord G.E.W.E.L.D.I.G. was ! Ik kijk, echt maar dan ook écht uit naar volgend jaar. 

We zijn er bijna, we zijn er bijnaaaaa, maar nog niet helemaal ...

Wij zijn veel vlugger :-)

Land van bestemming bereikt ! Oh yeah !

Cadeautjes tijd !!

Het einde van het schooljaar is daar weer, en gevoelig als ik ben, gaat dat gepaard met heel wat traantjes, allereerst omwille van het afscheid van vele kindjes, de juffen van dit jaar, maar ook omdat het een teken is dat mijn kindjes alsmaar groter worden (en nee, zo vlug mag het écht niet gaan).

Morgen mogen de kleuters van het derde kleuterklasje afscheid nemen, op school en alhoewel ik géén kindje heb in het derde kleuterklasje (wel in het 2de kleuterklasje & het peuterklasje) ga ik mijn doos zakdoeken meenemen, omdat ik het écht, maar dan ook écht niet droog kan houden bij die optredens. Dansjes, muziek, hoeden in de lucht en al .. *zucht* 

Maar gelukkig zijn er ook leuke momenten aan het einde van het schooljaar hé, alles is wat losser, er kan wat meer gelachen worden. Er worden cadeautjes uitgewisseld voor de leuke juffen (en ook de minder leuke :)). 

Omdat ik 5 juffen moest voorzien van een cadeautje heb ik voor iedereen hetzelfde gemaakt, alleen het versje heb ik wat gepersonaliseerd. Ieder kreeg een pot M&M's met het 'gekleurde' vers *lang leve pinterest*.

De kindjes hebben alles vandaag afgeven zodat ik morgen alleen nog maar bloemen hoef af te geven aan de GOK juffen (want heej die helpen onze kindjes ook mee groeien :)).

Ramadan mubarak

Ik ben laat, ik weet het maar alsnog een Ramadan Mubarak (gezegende Ramadan).

Het is weeral den derde dag en alhoewel ik, omwille van medische redenen, niet meevast kruipt de vermoeidheid me ook wel in de kleren. Normaal gezien lig ik al laaaaang in mijn bedje tegen etenstijd en nu lukt dat dus niet omdat ik mijn hubbietje (en op sommige dagen ook de oudste dochter) gezelschap moet houden. 

Gelukkig hebben we dit jaar een vaatwasser in ons midden. Ha! Dat verlicht het opruimwerk al heel wat. En veel wordt er niet klaargemaakt dit jaar, buiten soep en een snack voor erbij. Lekker makkelijk dus. 

Qua ibaadah (aanbidding) is er ook nog niet veel in huis gekomen (ziek zijn, afspraken, huishouden, ...) weerhoudt me ervan om er echt in te vliegen. I know, het zijn geen excuses. Maaaar, echt beloofd, vanaf morgen insha'Allah (als God het wil) vlieg ik er in :-)

Brussel ..

Don't ask me why, maar mijnen halve trouwboek zijn lievelingsplek is Brussel.
Hij kan daar dus van genieten om daar te wandelen, om nen crème glace te eten op 't bankske, om onnozel poses aan te nemen (ge kent dat wel, hou de zilveren bovenste bal in uw hand, hou het atomium op uw hoofd, écht serieus die mislukken dus áltijd (ondertussen hebben we ons wel -ikweetniehoehardbelachelijkgemaakt-)), ...
Een uur of 2, meer moet dat niet zijn. 

En ieder van ons duuveltjes heeft gezien/gekregen wat ie wou. De jongste dochter is zot van bloemen. De zoon vindt vliegtuigen gewéldig en de oudste die doet dan weer niks liever dan op fotootjes te trekken.

Iedereen content :-)