Voorbije woensdag hadden de kindjes geen school. Hoera, uitslapen !
Papa had nog wat verlof open staan, en zo ging het dat we die dag naar de zoo gingen. In Frankrijk.
De zoo was niet echt wat we er van verwacht hadden. We waren vlug rond en veel beweging was er ook niet. Beetje vergelijkbaar met de zoo van Rabat, al was het hier gratis én hadden we geen wilde dieren die we konden bezichtigen. De kindjes vonden het leuk, en al helemaal omdat; de zoo wél in Frankrijk was hé (vraag me niet waarom maar de kindjes zijn zot van Frankrijk, en het is niet dat we er veel naartoe gaan hoor :)).
Het plan was om nadien nog naar het speelparkje te gaan, dat grenst aan de zoo, maar kleine vent was wat lastig (later bleek een virale infectie) & het begon dan nog te regenen ook. Tussen de kleine druppels door zijn we nog wat gaan wandelen maar toen het wat heviger begon, zijn we toch vertrokken.
Volgende keer plannen we het park samen met Auchan want nu waren we wel heel vlug thuis :).
Mijn hoofd wil zoveel, en mijn lijf, dat doet maar wat. Gek, word ik ervan.
Chapeau voor mijnen halven trouwboek die mijn gezaag en geklaag maar blijft aanhoren want zonder zwans, moest ik met zo een zaag getrouwd zijn geweest, ik had het allang naar betere oorden afgetrapt (ik wéét dus maar al te goed dat ik klaag en zaag, veel te veel naar mijn goesting). Maar hij blijft, Godzijdank, me moed inspreken, me helpen met de dingen die ik weer niet afgemaakt hebt, al heeft hij het, ocharme, wel wat moeilijk als ik s avonds vroeger wil gaan slapen (waar is onze tijd samen! Den duts).
Laat het me even uitleggen. Al (vele) jaren heeft bibi (ikke dus) klachten gaande van; rugpijn, spierpijn, zenuwpijn (oh yeah!), moeheid (echt, maar dan ook echt niet uitgeslapen zijn), ... en tussendoor nog al andere kwaaltjes. In den beginnen van mijn klachten woonde ik nog bij mijn ouders, ik was toen nog nen tiener (dat lijkt zó lang geleden) dus trok ik den strijde naar mijnen HA, die concluceerde dat ik 'gewoon' schoolmoe bleek *het stak dus tussen de oren*. Toen de klachten maar niet beterde, ging ik terug (al waren we wel al een kleine 2jaar verder, was ik genen tiener meer (wel in praktijk maar in theorie al lang niet meer)) en verwees hij mij naar de internist (say what?!), die van alle onderzoeken plande om dat is uit te dokteren (aha!!). Toen de resultaten bekend geraakte, bleek ik zwanger te zijn (nee mannen! Ik ben geen olifantje.) Dus alles van onderzoeken, diagnoses waren stop gezet en zouden normaal gezien na mijn zwangerschap verder gezet worden (wat ik wel onthield van de onderzoeken was dat hij sprak van een 'systeemziekte'). Normaal gezien dus, want ik voelde mij tijdens mijn zwangerschap zo goed, die hormonen doen nogal wat zenne, dat ik nadien ook dacht dat het écht wel tussen mijn oren zat.
Na een tijdje begonnen de klachten dus opnieuw op te steken, rugpijn, slapen, slapen & nog eens slapen. Ik, koppig als ik ben, deed er verder niets mee. Ik was immers vrouw & moeder, en moest dus ook maar eens die volwassenen wereld aankunnen. Ik ging werken. En ja, na enkele dagen was ik thuis. En zo is dat een paar jaar blijven duren, ondertussen gescheiden, alleenstaande mama, geen werk kunnen houden door aanhoudende ziekte, allez ge ziet het al aankomen hé, pure miserie.
Om een lang verhaal kort te houden, want anders duurt dat hier uren (zelfkennis is een mooi begin hé :)). Vorig jaar ben ik terug naar de dokter gegaan, nen andere want de ene van 10jaar geleden is op pensioen gegaan, den andere woonde nog in mijn vroeger dorp, en nog nen andere gaf me ijzer met hopen (nog eventjes en ge kon mij gratis binnen doen op t containerpark). Dus, deze huisarts, begreep me, zo bleek. En liet me zo eventjes naar de specialist gaan (vermoeden op CVS & Fybro), bij de fysische geneeskunde. Eind vorig jaar viel de diagnose; CVS.
Ik was blij dat het beestje eindelijk een naam had gekregen want zonder zwans, mensen die u aanzien als nen luiaard (en al zeker met een hoop kinderen achter u gat, nen doek op uwen kop, ...) dat is dus écht niet aangenaam.
Nu, een aantal maand later, ben ik er echt niet uit of ik 'akkoord' kan gaan met CVS.
Mijn HA zegt dat ik het wel zal accepteren na, achja een jaar of 3. Maar laat dat het nu net zijn. Wil ik het wel accepteren als ik niet zeker ben dat het CVS is ? Kan ik niet ergens voor een 2de opinie gaan? Zoals ik het nu voel, constant ontstekingen in mijn lichaam, constant krachtverlies, .. is dit niet zomaar CVS.
Ik zoek verder.
Wordt ongetwijfeld vervolgd ..
*ik ben dus dankbaar voor mijn lijf, en geloof, ondanks alle tegenslag dat er hier iets goed aanzit aan het einde van de rit*
